Mekansal İlişki Öğesi Olarak Sandalye

Öz

Sosyolojik, siyasal ve gündelik yaşamın önemli bir parçası olan sandalye, nesneler içindeki yerini sıradanlık bağlamında korur. Yaklaşık 4000 yıllık bir tarihe sahip olan bu nesne tüm mekânların olmazsa olmazı olarak karşımıza çıkar. Nesnenin özne (beden) ve mekân ile ilişkisinde mesafe ve süreklilik gibi bazı önemli noktalar vardır. Bu noktalar, günlük kullanım nesnelerinin birçoğunda benzer şekilde tezahür edilirken sandalyede farklılaşır. Nesnenin taşınabilir olmasından bağımsız bir biçimde sürekliliğini yitirmesi, onu günlük yaşamın rutini içinde eritir. Bir mekânın nesnesi ya da nesnenin mekânı gibi söylemler sandalyede karşılığını bulmakta güçlük çeker. Bu bağlamda sanat tarihinde nesne ve imge olarak dönüşüme uğrayan sandalye işlevinden koparılarak izleyiciye çeşitli formlarda sunulur. Rahatı kaçırılan nesnenin, biçimsel ve bağlamsal olarak sanattaki yansımaları bu araştırma kapsamında incelenir. Sanatçının atölyesindeki sandalye ile bir sanat yapıtı olarak ortaya koyduğu sandalye mekansal ilişki anlamında mesafeyi açar.